آنچنان در تار و پود ِ وجودمان رخنه کرده اند که راه ِ گریزی نیست

تا عمق ِ وجودمان ریشه دوانده و ما را از خود تهی کردند !

دیگر حتّی در سرزمین ِ تن ! مکانی برای آسایش نیست

جایگاهی برای ِ گفتگو ، با خود !

تنها هستم ، تنهای ِ تنها .

            *               *               *

هیچ گاه،تا کنون اینچنین احساس اسارت نمی کردم!

هیچ لحظه،تا به حال اینچنین دلم هوای آزادی نداشت!

همیشه در این اندیشه غرق بودم که تن یعنی منزلی بی غم،بی درد و سراسر مهر و پاکی

اینک امّا ، دیدم !

              دیدم که تا کنون در خواب ِ خوشی بودم که سرابی بود!

 دیدم که این رویای ِ شیرین ، که حقیقت می پنداشتمش ، تنها نقش ِ خیالی بود

       خیالی که به حقیقت ِ زشت ، رنگ و آبی می داد !

اینک امّا ، دیدم !

                          بیداری را ، نفرت ، حقارت و اسارت حتّی "!"

دیدم و گریه کردم و فریاد زدم

          امّا . . .

              کجاست شنونده ای که گوش بسپارد به ناله های ِ من

                          چرا نمی بینم ، نظاره گر اشک هایم را ؟!

چرا من هستم و مرگ ،

من هستم و سکوتی تلخ !

          *               *               *

گویند :

        " خواهی نشوی رسوا،همرنگ ِ جماعت شو ! "

من اینک امّا ، گویی زمین تا به آسِمان،سفید تا به سیاه، فاصله دارم از این قوم ِ تلخ !

چرا ، تنها من آبی ترینم در بین ِ این همه خاکستری رنگ . . . ؟!

                                                                          سپیده

    ۸۵/۳/۲